Καλώς ήλθατε

Συνδεθείτε ή εγγραφείτε ως Μέλη, προκειμένου να σχολιάσετε αναρτημένα άρθρα, slides κλπ ή/και να διατυπώσετε τις δικές σας απόψεις για οποιοδήποτε θέμα τεχνικού ενδιαφέροντος.

Δευτέρα, 09 Δεκεμβρίου 2019

" ... Ας μη μας διαφύγει ότι υπήρξαν Ελληνικά Δημοψηφίσματα που δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες αυτών που τα προκάλεσαν, και ότι το αποτέλεσμα τους ήταν αρνητικό, κάποιες φορές έχει πλησιάσει το φαιδρό ... "

Το ∆ηµοψήφισµα του 1862 για την επιλογή Βασιλέως Θ. Γ. Βουδικλάρης Πολιτικός ΜηχανικόςΤο πρόσφατο ∆ηµοψήφισµα της 5ης Ιουλίου 2015 ήταν η πρόκληση, ο ερεθισµός, για την επισκόπηση και θεώρηση όλων των ∆ηµοψηφισµάτων που έχουν προκηρυχθεί στο Ελληνικό κράτος, καθενός ξεχωριστά αλλά και ως συνόλου, για την αναζήτηση των κοινών γνωρισµάτων, αλλά και των διαφορών και ιδιαιτεροτήτων, τόσο ως προς τον "πολιτικό" σκοπό (ή σκοπιµότητα) προκηρύξεως, όσο και ως προς την "απόκριση" του λαού σ' αυτόν, για την συναγωγή συµπερασµάτων. Το ∆ηµοψήφισµα εκτιµάται, γενικώς, ως η υψίστη ενέργεια άµεσης ∆ηµοκρατίας, ως ευθεία έκφραση της βουλήσεως του λαού για τη λύση συγκεκριµένου προβλήµατος, χωρίς την παρεµβολή εκπροσώπων, µεσαζόντων και ειδικών. Συγχρόνως όµως "κατηγορείται" ότι εφαρµόζεται συχνά απαιτώντας µονολεκτική απάντηση "ΝΑΙ" ή "ΟΧΙ" (και µάλιστα µε "ηρωικό" περιεχόµενο) για τη λύση συνθέτων προβληµάτων, που δεν αντιµετωπίζονται µονολεκτικά. Ακόµα ότι διαχέει τις ευθύνες για το αποτέλεσµα, έτσι ώστε η αναζήτηση και ο καταµερισµός τους να είναι µάταια. Η σωστή εφαρµογή του προϋποθέτει ότι τηρούνται κάποιοι κανόνες σαφήνειας (τουλάχιστον) στην επιλογή και τη διατύπωση του τιθεµένου ερωτήµατος, κάτι που εξαρτάται από την ειλικρίνεια και την ικανότητα (αλλά και την εντιµότητα) του θέτοντος το ερώτηµα. Ας µη µας διαφύγει ότι υπήρξαν Ελληνικά ∆ηµοψηφίσµατα που δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες αυτών που τα προκάλεσαν, και ότι το αποτέλεσµα τους ήταν αρνητικό, κάποιες φορές έχει πλησιάσει το φαιδρό. Τελικώς θεωρήθηκε σκόπιµη η αναβολή αυτής της γενικής θεωρήσεως και η µετάθεσή της σε χρονική στιγµή περισσότερο αποµακρυσµένη από το πρόσφατο ∆ηµοψήφισµα, κάτι που θα προσφέρει (ίσως) µεγαλύτερη ηρεµία στην εκτίµηση του "κέρδους" και της "ζηµίας" που αποκτήθηκε απ' αυτό. Προκρίθηκε η παρουσίαση του ∆ηµοψηφίσµατος του 1862, που έγινε για την επιλογή νέου βασιλιά, µετά την έξωση του Όθωνα, ενός ∆ηµοψηφίσµατος από τα πιο άγνωστα της πολιτικής µας Ιστορίας. Ας θεωρηθεί από τον αναγνώστη ως απλή συµβολή στην ενηµέρωση για τη νεώτερη πολιτική Ιστορία της Ελλάδος. Αν, παρά ταύτα, του δηµιουργηθούν σκέψεις που συµβάλλουν στη γενική θεώρηση, σε συγκρίσεις και σε γενικά συµπεράσµατα, η διατύπωσή τους είναι ευπρόσδεκτη. Η εξέγερση που προηγήθηκε από την έξωση του Όθωνα ξεκίνησε στις 25 Ιανουαρίου 1862 από το Ναύπλιο, µε µια απολύτως ασήµαντη αφορµή, και εξελίχθηκε σε µικρά τοπικά κινήµατα ή στάσεις -- υπήρχε πάντως µια συνεχής αντιπαράθεση των πολιτικών ή του λαού προς αυτόν καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, υποδαυλιζόµενη ή κατευναζόµενη κατά καιρούς από τις µεγάλες δυνάµεις, αναλόγως συµφερόντων, συνήθως όµως χωρίς αντιδυναστικό περιεχόµενο. Τα κινήµατα οδήγησαν σε µικρές ένοπλες συγκρούσεις µεταξύ επαναστατών και κυβερνητικών, µε τελική πάντα επικράτηση των κυβερνητικών. Η αναστάτωση διήρκεσε µερικούς µήνες, ευνοούµενη από τη χρονική στιγµή -- ήταν η περίοδος που η νέα γενιά πολιτικών διεκδικούσε τα δικαιώµατά της. Επιχειρήθηκε µια αποκατάσταση της επαφής των βασιλέων προς το κοινόν αίσθηµα, µε µια περιοδεία τους, που άρχισε στις 2 Οκτωβρίου 1862, από τις περιφέρειες της Πελοποννήσου τις πιο πιστές προς τον θρόνο, για να συνεχιστεί, στην πορεία, και στις πιο ανήσυχες.1 Με την απουσία όµως του βασιλιά, εξασθένησε το κέντρο, το οποίον µέχρι τότε κατόρθωνε, µε δραστικές ενέργειες, να καταστέλλει ή να προλαβαίνει τις στάσεις. Πρωθυπουργός ήταν ο Γενναίος Κολοκοτρώνης. Η περιοδεία άρχισε µε επιτυχίες, οι βασιλείς γινόντουσαν ενθουσιωδώς δεκτοί, µέχρις ότου επαναστάτησε ο Θ. Γρίβας, στις 4 Οκτωβρίου 1962, στην Ακαρνανία. Ακολούθησε ο Μπενιζέλος Ρούφος στην Πάτρα (έφτιαξε και προσωρινή κυβέρνηση) και συνέχισαν Αίγιο, Μεσολόγγι, Ναύπακτος, Κόρινθος, Τρίπολη, η επανάσταση γενικεύτηκε. Οι βασιλείς ειδοποιήθηκαν να επιστρέψουν. Η επανάσταση επεκράτησε αναίµακτα στην Αθήνα στις 10 Οκτωβρίου 1862, µε την προσχώρηση του στρατού. Λίγες ώρες αργότερα το πλοίο µε τον Όθωνα και την Αµαλία έφτανε στον Κερατσίνι. Οι πρεσβευτές των µεγάλων δυνάµεων συµβούλευσαν τον Όθωνα να µην αποβιβασθεί και να αποδεχθεί το τετελεσµένο γεγονός. Στις 12 Οκτωβρίου 1862 το βασιλικό ζεύγος εγκατέλειψε την Ελλάδα. Υπήρξαν µερικές σποραδικές, ασήµαντες αντιδράσεις υπερασπίσεως. Αλλά οι περισσότερες εκδηλώσεις συνίσταντο σε βιαία άρθρα κατά των βασιλέων, µε συναγωνισµό επιδείξεως πάθους, κακίας, αγνωµοσύνης και µικρότητας. Και επίσης (τι παράξενο! και πόσο ασυνήθιστο!) µετονοµασίες οδών, πλατειών, δήµων, πλοίων, ιδρυµάτων, κτιρίων κλπ. εκ των οποίων µερικές διατηρήθηκαν και άλλες όχι. Η 11η Οκτωβρίου χαρακτηρίστηκε ως εθνική επέτειος, όπως η 25η Μαρτίου και η 3η Σεπτεµβρίου. Συνεκλήθη αµέσως η Β΄ Εθνική Συνέλευση των Αθηνών από την τριανδρία ∆. Βούλγαρη - Κ. Κανάρη - Μπεν. Ρούφου "προς σύνταξιν της Πολιτείας και εκλογήν Ηγεµόνος". Οι εκλογές των πληρεξουσίων της Εθνοσυνέλευσης (που δεν διαρκούσαν µόνο µια µέρα) άρχισαν στις 24 Νοεµβρίου, µε καινούργιο εκλογικό νόµο που εξέδωσε η Προσωρινή Κυβέρνηση. Έγινε προσπάθεια να έχουν χαρακτήρα παν-Ελλαδικό, να περιλαµβάνουν και τους Έλληνες της αλλοδαπής, ήτοι τους Έλληνες της διασποράς και τους Έλληνες από τις αλύτρωτες περιοχές, Θεσσαλία, Ήπειρο, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Χίο, Σµύρνη, Τραπεζούντα, Προύσα κλπ. Από τις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού ήρθαν πληρεξούσιοι από Λονδίνο, Τεργέστη, Μασσαλία, Ενετία, Λίβερπουλ, Οδησσό κ.ά. Είχαν κληθεί να συµµετάσχουν και οι ελληνικές παροικίες της Αµερικής. Η προσπάθεια παν-Ελλαδικής εκπροσώπησης δεν απέβη εξαιρετικώς επιτυχής, από τους 327 πληρεξουσίους οι 288 ήταν από την ελεύθερη Ελλάδα και µόνον 39 από την αλύτρωτη και τη διασπορά. Αποκλείστηκαν ως πληρεξούσιοι, "δηµοκρατικώ δικαίω" (!!!), οι έχοντες συνδεθεί πολιτικώς µε τον Όθωνα, Κουντουριώτηδες, Κριεζιώτης, Περαιβός, Νοταράδες κ.ά.2 Στις εκλογές, πάντως, που έγιναν στο ανοργάνωτο και "φουντωµένο" κράτος, επεκράτησε όργιο αυθαιρεσιών, πιέσεων, απειλών, πλαστογραφίας, νοθείας και οικογενειοκρατίας (σε µεγαλύτερη έκταση από τη σηµερινή). Χαρακτηριστικό δείγµα της οικογενειοκρατίας είναι ότι στην εθνοσυνέλευση εξελέγησαν 9 Μαυροµιχαλαίοι, 4 ∆εληγιανναίοι, 4 Πετµεζάδες και ένα πλήθος από άλλα οικογενειακά "ζευγάρια". Επικρατούσαν οι αγωνιστές και οι συγγενείς τους. Το πνεύµα της εποχής, αλλά και τα εθνικά συµφέροντα και οι σκοπιµότητες δεν ήταν υπέρ της αλλαγής του πολιτεύµατος της Συνταγµατικής Βασιλείας -- άλλωστε, την εποχή εκείνη, µόνο η Ελβετία και ο Άγιος Μαρίνος ήταν Αβασίλευτες ∆ηµοκρατίες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αλλά και το ιδανικό της "Μεγάλης Ιδέας" που κυριαρχούσε εκείνη την εποχή, προσαρµοζόταν καλύτερα προς την έννοια της βασιλείας. Ιδιαίτερα εµφανής ήταν η επιθυµία του Αγγλικού βασιλικού οίκου για την διατήρηση της βασιλείας στην Ελλάδα, κάτι που δεν ήταν δυνατόν να αγνοηθεί όσο ήταν ανοικτό το θέµα της παραχωρήσεως στην Ελλάδα των Ιονίων Νήσων. Επιπροσθέτως, η εκλογή του βασιλιά συνδυαζόταν και µε την υστεροβουλία εξασφαλίσεως της ιδιαιτέρας ευνοίας της χώρας από την οποία θα προερχόταν. Αυτό, σε συνδυασµό µε τη θαλασσοκρατορία της Αγγλίας καθιστούσε, στην κοινή γνώµη, ευκταία την επιλογή Ηγεµόνος από τον Αγγλικό βασιλικό οίκο. Η Προσωρινή Κυβέρνηση ανέθεσε στην Εθνοσυνέλευση την αρµοδιότητα εγκρίσεως του Ηγεµόνα και την ευθύνη επιλογής του στον λαό, µε ∆ηµοψήφισµα, "Λαβούσα υπ' όψιν την πανταχόθεν πολυειδώς δηλωθείσαν θέλησιν του Ελληνικού λαού, ίνα προβή αυτός ούτος εις την εκλογήν του Βασιλέως". Ως συνήθως, οι λόγοι δεν ήταν µόνον αυτοί. Το σχετικό ψήφισµα της 19ης Νοεµβρίου 1862 περιείχε ένα πλήθος πρωτοτυπίες οι οποίες, έκτοτε, δε έγινε δυνατόν να ξεπεραστούν (σε αριθµό και φαντασία) µέχρι σήµερα, παρά τις προσπάθειες. •Προέβλεπε δεκαήµερη ψηφοφορία από της αναρτήσεώς του σε κάθε δήµο.•Ο πολίτης θα έγραφε το όνοµα της προτιµήσεώς του σε ειδικό πρωτόκολλο•∆υνατότητα συµµετοχής είχαν και οι Έλληνες του εξωτερικού•Υποψήφιος µπορούσε να είναι οποιοσδήποτε, ακόµα και χωρίς να το δηλώσει ή να το αποδεχθεί ή και χωρίς να το ξέρειΤα αποτελέσµατα ανακοινώθηκαν στην Εθνική Συνέλευση της 22ας Ιανουαρίου 1863. Ήταν ένας µακρύς κατάλογος ονοµάτων, πάσης εθνικής προελεύσεως, επίσης αξεπέραστος σε ποικιλία, πρωτοτυπία, πολιτική αντίληψη και εκπλήξεις. Υπήρξαν και 93 ψήφοι υπέρ της ∆ηµοκρατίας. Η εµπιστοσύνη προς τους ξένους (απόλυτη και µάλλον υπερβολική, ως συνήθως) εκδηλώθηκε ιδιαιτέρως µε 482 ψήφους που έγραφαν "Ζήτωσαν αι τρεις ∆υνάµεις". Ένας µόνον Έλληνας υπήρχε, της οικογενείας Υψηλάντη. Το µεγάλο πλήθος ήταν "επαγγελµατίες" πρίγκηπες, δούκες, µεγάλοι δούκες, κόµητες και εν δυνάµει διάδοχοι θρόνων. Ο εξωσθείς Όθων έλαβε µόνο µία ψήφο. Ψηφίστηκε και ένας επαναστάτης, ο Γαριβάλδης, αλλά µόνο µε τρεις ψήφους. Προτίµηση δόθηκε από δύο ψηφοφόρους και στον Μεγάλο Ναπολέοντα που, ο καηµένος, δεν ζούσε πια για να χαρεί για την τιµή, αλλά η πληροφορία δεν είχε φτάσει ακόµα στην Ελλάδα. Μία ψήφο πήρε και ένας φιλέλληνας Γαλλο-Ελβετός τραπεζίτης Εϋνάρδος, που είχε προσφέρει σηµαντική βοήθεια για τη χορήγηση δανείου.3 Ο µεγάλος (προσωρινός) νικητής του ∆ηµοψηφίσµατος, ο εκλεκτός του Ελληνικού λαού, ήταν ο δευτερότοκος γιος της Βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας, ο πρίγκηπας Αλφρέδος Ερνέστος Αλβέρτος. Η νίκη του πλησίαζε την παµψηφία, αφού επί συνόλου ψήφων 244.202 πήρε 230.016, ήτοι ποσοστό 94,2%. ∆εύτερος επιτυχών ήταν ο Ευγένιος, ∆ούκας του Leuchtenberg που πήρε 2.400 ψήφους. Αξίζει, µεταξύ των άλλων ψηφισθέντων, να αναφερθεί ο πρίγκηπας Χριστιανός, Γουλιέλµος Φρειδερίκος Φερδινάνδος Αδόλφος Γεώργιος, δευτερότοκος γιος του διαδόχου της ∆ανίας Χριστιανού, του οίκου Γκλύξµπουργκ (Sønderburg – Glücksburg), που πήρε 6 ψήφους. Ο πρίγκηπας Αλφρέδος σε πορτραίτο του 1864Στην ίδια συνεδρίαση κυρώθηκε το ψήφισµα εκπτώσεως του Όθωνα, και εκδόθηκε ψήφισµα καταργήσεως της βασιλείας του Όθωνα, της αντιβασιλείας της Αµαλίας και των δικαιωµάτων του βασιλικού οίκου των Βιττελσβάχων (Wittelsbach) επί της διαδοχής του θρόνου. Η βούληση του Ελληνικού λαού, όπως εκφράστηκε µε το δηµοκρατικό ∆ηµοψήφισµα, ήταν αδιαµφισβήτητη, η νίκη του Άγγλου βασιλόπαιδος ήταν θριαµβευτική, το ψήφισµα της Εθνοσυνελεύσεως ήταν σαφώς αποδεκτικό του αποτελέσµατος και εγκριτικό υπέρ του Αλφρέδου, ο οποίος "... εξελέγη, κυριαρχική του Έθνους θελήσει, Συνταγµατικός Βασιλεύς των Ελλήνων". Το ψήφισµα προσδιορίζει και τη συνέχεια των διαδικασιών: "Η απόφασις αυτή του Ελληνικού Έθνους, θέλει γνωστοποιηθεί δια του Προεδρείου εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν, εντελλοµένην να προκαλέσει αρµοδίως άνευ της ελαχίστης αναβολής, την αποδοχήν του Ελληνικού Στέµµατος παρά της Α.Β.Υ. του Λαοποθήτου Ηγεµονόπαιδος Αλφρέδου". Στα πρακτικά της συνεδριάσεως η συζήτηση ολοκληρώνεται µε την εγγραφή: "Το ψήφισµα τούτο παρεδέξαντο οι πληρεξούσιοι δια µεγάλων επιφηµιών και ζητοκραυγών". Η απόφαση έγινε δεκτή από τον λαό µε διαδηλώσεις και φωταγώγηση της Αθήνας. . Και τότε ήρθε η ψυχρολουσία. Η κυρίαρχη, συντριπτική, δηµοκρατική βούληση του Ελληνικού Λαού, που εκφράστηκε µε ένα ∆ηµοψήφισµα, το οποίον απαντούσε σε ένα συγκεκριµένο και απολύτως σαφές ερώτηµα, µε ασυνήθιστη και απόλυτη ελευθερία επιλογής, αγνοήθηκε πλήρως και εισέπραξε άρνηση (οι αιώνιοι, τυπολάτρες, Ευρωπαίοι). Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830, όριζε βέβαια ότι ο ηγεµόνας της Ελλάδος δεν µπορούσε να προέρχεται από τις βασιλικές οικογένειες των Τριών Προστατίδων ∆υνάµεων, αυτό χρησιµοποιήθηκε ως πρόφαση, αλλά δεν ήταν ο πραγµατικός λόγος της αρνήσεως. Στην όλη διαδικασία πρωτοστατούσε ο τότε πρωθυπουργός της Αγγλίας Πάλµερστον (Palmerston), έχοντας διανύσει πολυετή θητεία στο Υπουργείο Εξωτερικών, µε εµµονή στη διατήρηση της ακεραιότητας της Τουρκίας, ώστε να αποφευχθεί ο έλεγχος των ∆αρδανελίων από τη Ρωσία. Φυσικά, ελάµβανε πάντα υπ' όψιν του τα συµφέροντα της χώρας του, προσπαθώντας συγχρόνως να εξισορροπεί τα συµφέροντα των Μεγάλων ∆υνάµεων, για την αποφυγή συγκρούσεων. Στην αρχή (πριν από το ∆ηµοψήφισµα) υποστήριζε την εκλογή του Αλφρέδου, η οποία όµως αντιµετώπισε την απόλυτη άρνηση της βασίλισσας Βικτωρίας.4 Η πολιτική απαιτούσε την έντεχνη ενηµέρωση των Ελλήνων για την άρνηση, για να µη στραφούν στην κατάργηση της βασιλείας, επιλέγοντες τη δηµοκρατία. Έτσι ο Βρετανός πρωθυπουργός Henry John Temple, υποκόµης (viscount) του Πάλµερστον "ανεβίωσε" το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, µε το οποίον εξουδετέρωνε και την επιλογή του Ευγένιου ∆ούκα του Leuchtenberg, πρώτου επιλαχόντος στο ∆ηµοψήφισµα, που ήταν ορθόδοξος και Ρωσικής επιρροής. Γνώριζε βέβαια ότι το Πρωτόκολλο είχε παραβιασθεί εξ αρχής, µε την προσφορά του Ελληνικού στέµµατος (πριν από τον Όθωνα) στον Λεοπόλδο (µετέπειτα βασιλιά Λεοπόλδο Α΄ του Βελγίου), που είχε παρόµοιο βαθµό συγγενείας µε βασιλεύουσα οικογένεια των Τριών ∆υνάµεων. Είχε πρόσθετο όπλο στη φαρέτρα του την παραχώρηση (ή όχι) των Ιονίων Νήσων στην Ελλάδα. Η οριστική άρνηση "εις την διακεκριµένην ταύτην τιµήν" ανακοινώθηκε στην Εθνοσυνέλευση στις 31 Ιανουαρίου 1863, µε την υπόσχεση να χορηγηθούν ως "προίκα" στον νέο βασιλιά οι Ιόνιες Νήσοι, αν διατηρηθεί η µοναρχία. Ο Henry John Temple, υποκόµης (viscount) του ΠάλµερστονΟι κρούσεις του Βρετανού πρωθυπουργού άρχισαν από τον Φερδινάνδο, ∆ούκα του Σαξεν Κόµπουργκ (Sachsen-Coburg-Gotha), κατόπιν βασιλιά της Πορτογαλίας, όπου συνάντησε άρνηση. Προτάθηκε επίσης ανεπιτυχώς και ο πρίγκηπας Ερνέστος του Σαξεν - Κόµπουργκ Γκότα, αδελφός του βασιλικού συζύγου Αλβέρτου. Κατόπιν βολιδοσκοπήθηκε ο Ερνέστος, ανεψιός του (παρ' ολίγον βασιλιά µας) Λεοπόλδου, βασιλιά του Βελγίου, ο οποίος είχε και την συγκατάθεση της Βικτωρίας. Αυτός συµπαθούσε πολύ την Ελλάδα και είχε ασχοληθεί µε τα προβλήµατα της χώρας, αλλά τελικά δίστασε να αποδεχθεί το "ακανθώδες στέµµα", αναρωτώµενος "πόσον επισφαλής είναι η θέσις Ηγεµόνος εξαρτωµένου υπέρ το δέον από την Αγγλικήν διπλωµατίαν". Ύστερα από αυτά άρχισαν να εµφανίζονται απίθανες υποψηφιότητες, το Ελληνικό στέµµα άρχισε να "περιφέρεται" σε όλη την Ευρώπη, σε διάφορους ηγεµονίσκους, και ο Πάλµερστον να περιέρχεται σε δύσκολη θέση. Προτάθηκε ακόµα και στον Γλάδστωνα, ο οποίος γέλασε. Προτάθηκε επίσης η υποψηφιότης του λόρδου Στάνλεϋ, γιου του τότε αρχηγού των Συντηρητικών κόµητος Ντέρµπυ. Πρόταση έγινε ακόµα και στον ίδιο τον κόµητα Ντέρµπυ. Η κατάσταση είχε ξεφύγει τελείως µε τις απίθανες υποψηφιότητες. Εν τω µεταξύ η κατάσταση στην Ελλάδα "αγρίευε", η κοινή γνώµη βρισκόταν σε αναβρασµό. Το κακό πήρε µεγαλύτερη έκταση όταν εστασίασαν οι µαθητές των σχολείων σε Αθήνα, Σύρο, Τρίπολη Λαµία και αλλού. Έδιωξαν τους δασκάλους και σταµάτησαν τα µαθήµατα (αθάνατη Ελλάδα, ποτέ δεν πεθαίνεις). Η ληστεία πήρε επικίνδυνες διαστάσεις. Η περίοδος αυτή έµεινε γνωστή στην Ιστορία ως "περίοδος της Μεσοβασιλείας", συνώνυµη του αχαλίνωτου κοµµατισµού και της αναρχίας. Και τότε βοήθησε η τύχη. Τον Μάρτιο του 1863 έγιναν στο Λονδίνο οι γάµοι του Πρίγκηπος της Ουαλίας (αργότερα Εδουάρδου Ζ΄ της Αγγλίας) µε την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, κόρη του διαδόχου του ∆ανικού θρόνου Χριστιανού (µετέπειτα Χριστιανού του Θ΄ της ∆ανίας).5 Ήταν παρών και ο νεαρός αδελφός της νύφης πρίγκηπας Χριστιανός - Γουλιέλµος Φερδινάνδος - Αδόλφος - Γεώργιος. Ο Πάλµερστον και ο Ράσσελ που τον γνώρισαν εκεί, σκέφτηκαν ότι ήταν καλή περίπτωση για την Ελλάδα. Θα είχε συγγενικούς δεσµούς µε τη βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, ενώ εξ άλλου η επιλογή δεν θα ενοχλούσε τη Ρωσία, γιατί η µικρότερη αδελφή του υποψήφιου βασιλιά ήταν µνηστευµένη µε τον τσάρεβιτς Νικόλαο (αργότερα Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας), γιο του τσάρου Αλέξανδρου του Β΄. Ο Πάλµερστον έκανε κρούση στον πατέρα του µέλλοντος βασιλιά Χριστιανό, ο οποίος κατ' αρχήν αποδέχτηκε -- έπρεπε όµως να δοθεί η έγκριση και από τον τότε βασιλιά της ∆ανίας Φρειδερίκο. Πριν κλείσει το θέµα ενηµέρωσε και τους Έλληνες. Λέγεται ότι ο Φρειδερίκος δεν συµπαθούσε τους Έλληνες τους οποίους ονόµαζε "άθλιους" και "έθνος ληστών". Στη συγκεκριµένη περίπτωση σκέφτηκε ως πολιτικός και ζήτησε χειροπιαστά ανταλλάγµατα, ίσως και για να αποτρέψει την αποδοχή του θρόνου: Να παραιτηθούν οι Βαυαροί από τον Ελληνικό θρόνο, να παραχωρηθούν στην Ελλάδα τα Επτάνησα και να αυξηθεί η χορηγία των µεγάλων δυνάµεων προς τον βασιλιά. Η συµφωνία που τερµάτισε την εκκρεµότητα έγινε, ουσιαστικώς, µεταξύ Αγγλίας και ∆ανίας -παραχωρήθηκαν τα Επτάνησα στην Ελλάδα και αυξήθηκε η βασιλική χορηγία µε 10.000 λίρες ετησίως από τα Επτάνησα και µε 12.000 λίρες συνολικώς από τις Τρεις ∆υνάµεις κατ' ισοµοιρίαν. Την άρνηση των Βαυαρών να παραιτηθούν την έλυσαν ένα µε δικολαβίστικο "κόλπο". Οι Τρεις ∆υνάµεις θυµήθηκαν πως αυτές είχαν εκλέξει τον Όθωνα, τον δοκίµασαν για τριάντα χρόνια, διαπίστωσαν ότι δεν τους κάνει και τον απήλλαξαν από τα καθήκοντά του, απαλλασσόµενες και οι ίδιες από τις διάφορες δεσµεύσεις που είχαν αναλάβει απέναντι των Βαυαρών. Ο νεαρός Πρίγκηπας Γεώργιος όµως ήταν ενθουσιασµένος µε την ιδέα να γίνει βασιλιάς στη Ελλάδα. ∆υσανασχετούσε για την καθυστέρηση και ζητούσε από τους γονείς του να σταµατήσουν τις διαπραγµατεύσεις και να του επιτρέψουν να πάει στην Ελλάδα άνευ όρων και χωρίς οικονοµική αποζηµίωση. Τελικά στις 18 Μαρτίου 1863 ανακοινώθηκε στη Εθνοσυνέλευση η συµφωνία των ∆υνάµεων στο πρόσωπο του πρίγκηπα Γεωργίου Γουλιέλµου, γιου του διαδόχου της ∆ανίας Χριστιανού, και µε το ΚΕ΄ ψήφισµα η Εθνοσυνέλευση ανεκήρυξε τον Γεώργιο Βασιλέα των Ελλήνων (όχι της Ελλάδος όπως ο Όθων). Συµφωνήθηκε ότι οι διάδοχοί του θα ακολουθούσαν το Ορθόδοξο Χριστιανικό δόγµα. Επιτροπή αποτελούµενη (κατόπιν µυστικής ψηφοφορίας) από τον Κωνστ. Κανάρη (Πρόεδρο), Θ. Ζαΐµη και ∆. Γρίβα µετέβη στην Κοπενχάγη για να προσφέρει συµβολικώς το στέµµα Έγινε δεκτή µε µεγάλες τιµές και γιορτές που ολοκληρώθηκαν στις 25 Μαΐου µε την αποδοχή του στέµµατος. Στις 15 Ιουνίου, η Εθνοσυνέλευση ανακήρυξε δια ψηφίσµατος τον νέο βασιλιά ενήλικο. Ο Γεώργιος είχε γεννηθεί στις 24 ∆εκεµβρίου του 1845 και το 1863 ήταν κάτω των 18 χρόνων. Στην Ελλάδα όµως, θυµόντουσαν ακόµη τα βάσανα της αντιβασιλείας του Όθωνα και δεν χρειαζόντουσαν επαναλήψεις. Ο πρίγκηπας Γεώργιος6 Στις 25 Μαΐου, κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής στα δανικά ανάκτορα, τα µέλη Ελληνικής Αντιπροσωπείας πρόσφεραν το στέµµα της Ελλάδος στο βασιλιά της ∆ανίας Φερδινάνδο, που το παρέλαβε για λογαριασµό του ανιψιού του, που στεκόταν δεξιά του.Η Εθνοσυνέλευση συνέχισε τις εργασίες της µέχρι να ψηφίσει το νέο Σύνταγµα. Στις 18 Οκτωβρίου 1863 ο νέος "Βασιλεύς των Ελλήνων", έχοντας επισκεφθεί τη Ρωσία, την Αγγλία και τη Γαλλία, έφτασε στον Πειραιά, γενόµενος ενθουσιωδώς δεκτός. Στις 16 Νοεµβρίου 1864 ορκίστηκε στην Εθνοσυνέλευση στον νέο καταστατικό χάρτη της χώρας. Τρία χρόνια αργότερα, στις 15 Νοεµβρίου του 1867, παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Όλγα, ανεψιά του τσάρου της Ρωσίας, Αλέξανδρου Β’. Βασίλεψε στην Ελλάδα 50 χρόνια, από το 1863 µέχρι το 1913, οπότε δολοφονήθηκε.Σύνοψη: Η "βούληση του λαού" µε ποσοστό 94,2% για τον Αλφρέδο της Αγγλίας, προσαρµόστηκε (λόγω των συνθηκών και των αναγκών της ζωής) στις 6 ψήφους του Γουλιέλµου της ∆ανίας, ύστερα από κοπιαστικές προσπάθειες και χρονοβόρες διαπραγµατεύσεις, για να δώσει τον Γεώργιο τον Α΄ Βασιλέα των Ελλήνων, που αποδείχθηκε για τους Έλληνες ένας πολύ καλός βασιλιάς.7 8 9
Εισάγετε το όνομά σας. *
Εισάγετε το e-mail σας. *
Μήνυμα
Κάντε ένα σχόλιο για το άρθρο. Το μήνυμα σχολίου σας θα δημοσιοποιηθεί μετά από έγκριση από την αρμόδια Επιτροπή.
*

Σφάλμα

Εισάγετε το όνομά σας.

Σφάλμα

Εισάγετε το e-mail σας.

Σφάλμα

Εισάγετε μήνυμα σχολίου.

Σφάλμα

Προέκυψε ένα λάθος κατά την αποστολή του σχολίου σας, παρακαλώ δοκιμάστε ξανά αργότερα.

Μήνυμα

Το μήνυμα σχολίου απεστάλη επιτυχώς. Θα δημοσιευτεί το συντομότερο δυνατό μετά την έγκριση του από την αρμόδια Επιτροπή.