Καλώς ήλθατε

Συνδεθείτε ή εγγραφείτε ως Μέλη, προκειμένου να σχολιάσετε αναρτημένα άρθρα, slides κλπ ή/και να διατυπώσετε τις δικές σας απόψεις για οποιοδήποτε θέμα τεχνικού ενδιαφέροντος.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020

Αφορμή για τις σκέψεις που ακολουθούν μου έδωσε η από 13 - 6 - 1944 αναφορά του τότε Νομάρχη Βοιωτίας προς το τότε Υπουργείο Εσωτερικών, που έπεσε τυχαίως στα χέρια μου. Η αναφορά, η οποία παρατίθεται αποτελεί ένα συγκλονιστικό ιστορικό στοιχείο ...

Η τραγωδία του Διστόμου Επιμέλεια: Θ. Γ. Βουδικλάρης Πολιτικός ΜηχανικόςΕισαγωγή - Ιστορικό Αφορμή για τις σκέψεις που ακολουθούν μου έδωσε η από 13 - 6 - 1944 αναφορά του τότε Νομάρχη Βοιωτίας προς το τότε Υπουργείο Εσωτερικών, που έπεσε τυχαίως στα χέρια μου. Η αναφορά, αποτελεί ένα συγκλονιστικό ιστορικό στοιχείο και παρατίθεται στα επόμενα. Σ’ αυτήν περιγράφονται (με τον φόβο των «Ιουδαίων» πάντα, υποθέτω) τα γεγονότα της καταστροφής του Διστόμου, στις 10-6-1944 (4 μέρες μετά την απόβαση στη Νορμανδία), με μαρτυρίες ανθρώπων που τα έζησαν και τα υπέστησαν, από άνθρωπο που είχε άμεση εποπτεία και προσωπική γνώση των συμβάντων. Η σφαγή του Διστόμου θεωρείται ως μία από τις αγριώτερες θηριωδίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα χωριό ξεκληρίστηκε. Τα θύματα:Νήπια μέχρι 5 ετών Άτομα 5 ως 20 ετών Άτομα 20 ως 60 ετών Άτομα άνω των 60 ετών ΣύνολοΑρρενες 10 26 44 24 104Θήλεις 10 19 67 18 114Αθροισμα 20 45 111 42 218Ο παπάς αποκεφαλίστηκε αφού πρώτα του έβγαλαν τα μάτια, γυναίκες έγκυες σκοτώθηκαν, άλλες βιάσθηκαν, άλλες ακρωτηριάστηκαν στους μαστούς, σκοτώθηκαν αβάπτιστα, θηλάζοντα βρέφη, πτώματα κατακρεουργήθηκαν, το χωριό πυρπολήθηκε. Ο σκοτωμός συνεχίστηκε στην ύπαιθρο, κατά την επιστροφή του αποσπάσματος στην Λειβαδιά. Ασύλληπτη βαρβαρότητα. Η μαρτυρία του Ελβετού George Wehrly, απεσταλμένου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, ύστερα από λίγες μέρες, εκτιμά σε 600 τους νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή, ο Νομάρχης αριθμεί τους ενταφιασθέντες σε 764 συνολικά. Θα αφήσω τον αναγνώστη να εκτιμήσει και να βαθμολογήσει μόνος του τον βαθμό θηριωδίας, μετά την ανάγνωση της αναφοράς του Νομάρχη. Θα περιοριστώ στην ατελή, συνοπτική κατάθεση μερικών προσπαθειών αναζητήσεως Δικαιοσύνης που ακολούθησαν, μετά τη λήξη του πολέμου, μέχρι πρόσφατα. Και θα ζητήσω απ’ όλους να κάνουν σκέψεις για τον τρόπο τηρήσεως ή εφαρμογής κάποιων από τις έννοιες που θεωρούμε «ιερές», τον Πολιτισμό, τον Ανθρωπισμό και το Δίκαιο. Για να συγχωρούμε, όσο μπορούμε, αλλά να μην ξεχνάμε. Να κρίνουμε και να διδασκόμαστε.1 Εύχομαι να βρεθεί κάποτε χρηματοδότης και σκηνοθέτης, που θα αποτυπώσουν το ιστορικό γεγονός σε μια αξιόλογη ταινία, και θα τη στείλουν σε όλα τα φεστιβάλ του κόσμου. Για να μάθει όλος ο κόσμος και να βαθμολογήσει και ‘κείνος. Αναζήτηση δικαιοσύνης και αποζημιώσεων έγινε κυρίως από Έλληνες πολίτες, όχι από το Ελληνικό κράτος. Η πιο γνωστή είναι αυτή που είχε ως συνήγορο τον δικηγόρο και πρώην Νομάρχη Βοιωτίας Ιωάννη Σταμούλη. Η διεκδίκηση δικαιώθηκε από την Δικαστική Απόφαση Ιταλικού Δικαστηρίου, αλλά χωρίς άλλο, ουσιαστικό αποτέλεσμα. Υπάρχουν όμως και άλλες, λιγώτερο γνωστές, τόσο ως προς τον τρόπο προβολής όσο και ως προς τα διδακτικά συμπεράσματα. Το 1994, στα 50 χρόνια από τη σφαγή, οργανώνεται σε συνεργασία με την κοινότητα Διστόμου, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πολιτισμού, στους Δελφούς, συνέδριο με θέμα «Μνήμη – Θρήνος – Ελπίδα», με προσπάθεια να υπερνικηθεί το μίσος, να εξετασθεί η αποζημίωση και να επέλθει η συμφιλίωση. Καλούνται Γερμανοί πολιτικοί και ο Γερμανός Πρέσβης της Αθήνας, αλλά δεν προσέρχεται κανείς. Η γερμανική πρεσβεία των Αθηνών στέλνει, τον Ιανουάριο του 1995, μία επιστολή στην οποία αναφέρει ότι η σφαγή πρέπει να θεωρηθεί «ως μέτρο στα πλαίσια διεξαγωγής του πολέμου» και επομένως δεν υφίσταται θέμα αποζημίωσης. Κατατίθεται αγωγή αποζημιώσεως στη Γερμανία. Το Πρωτοδικείο της Βόννης, το Εφετείο της Κολωνίας και το Γερμανικό Ακυρωτικό Δικαστήριο της Καρλσρούης απορρίπτουν την απαίτηση, με αιτιολογίες μερικώς αντιφατικές: ιδιώτες δεν μπορούν να προβάλλουν αξιώσεις έναντι του Γερμανικού κράτους (οι Γερμανοί βέβαια μπορούν). Η Γερμανία αναλαμβάνει μόνο την ηθική ευθύνη. Είναι κάτι σαν την «πολιτική» ευθύνη που αναλαμβάνουν ανέτως τα Ελληνικά κόμματα. Κατατίθεται το 2003 προσφυγή στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης. Τον Μάρτιο του 2006 εκδίδεται η απόφαση και είναι απορριπτική. Τα θύματα υπάγονται στο «μοιραίο» ενός πολέμου και δεν δικαιούνται αποζημίωση, το πολύπολύ η πατρίδα τους. Η μαζική σφαγή κρίνεται (κατά τη Γερμανική Δικαιοσύνη) ως ανεπίτρεπτη ακρότητα, επιτρεπτών αντιποίνων. Υποβάλλεται προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο Στρασβούργο, τον Ιούνιο του 2006. Η σφαγή του Διστόμου δεν ήταν πολεμικό επεισόδιο, ήταν έκφραση βουλήσεως για γενοκτονία. Ήταν έγκλημα πολέμου, παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, που συνεπάγεται υποχρέωση αποζημιώσεως, κατά τη Σύμβαση της Χάγης του 1907. Η απόφαση του Δικαστηρίου αναμένεται. Αχ! ως πότεν;* Έχει γίνει και προσπάθεια τιμωρίας των υπευθύνων για το έγκλημα. Κύριος υπεύθυνος θεωρήθηκε ο επί κεφαλής του αποσπάσματος υπολοχαγός Hans Zampel, ο οποίος κρύφτηκε για μερικά χρόνια στη Γαλλία. Ανακαλύφθηκε από το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου, συνελήφθη και τελικώς εκδόθηκε στην Ελλάδα, τον Αύγουστο του 1949.*Κατά την κατοχή είχε αναγραφεί στους τοίχους της Αθήνας το πεντάστιχο: Από τότε που ήρθανε οι μπότεν Όλα έγιναν φερμπότεν Το ψωμί είναι μπομπότεν Και μεις γίναμε ρομπότεν Αχ! ως πότεν;2 Στις Ελληνικές αρχές ομολόγησε την έκταση της θηριωδίας στο Δίστομο, επικαλεσθείς την υποχρέωσή του, ως στρατιωτικού, να υπακούσει στις διαταγές των ανωτέρων του. Κατά τη διάρκεια της προφυλακίσεώς του, και πριν προσαχθεί σε δίκη, ζητήθηκε από την κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας και απεστάλη για «παράλληλη ανάκριση». Έκτοτε η ανάκριση συνεχίζεται, άλλωστε ξέρουμε όλοι πόσο εξονυχιστικοί είναι οι Γερμανοί και απαιτητικοί στην τήρηση των Συμβάσεων, των Προδιαγραφών και του Δικαίου, προκειμένης της επιβολής αυστηρών ποινών στους παραβάτες! Ίσως έχει εκδοθεί απαλλακτικό βούλευμα. Την εντολή έδωσε ο λοχαγός των SS Fritz Lautenbach. Σε σχετική έρευνα που έγινε στη μονάδα του ύστερα από τον παγκόσμιο σάλο που ξεσηκώθηκε, κρίθηκε αθώος. Σκοτώθηκε τον Οκτώβριο του 1944 κατά την υποχώρηση των Γερμανών από την Ουγγαρία. Υπάρχει και η άποψη ότι έζησε το υπόλοιπο της ζωής του, ελεύθερος και ατιμώρητος, στη Γερμανία.Και τώρα η αναφορά του Νομάρχη3
Εισάγετε το όνομά σας. *
Εισάγετε το e-mail σας. *
Μήνυμα
Κάντε ένα σχόλιο για το άρθρο. Το μήνυμα σχολίου σας θα δημοσιοποιηθεί μετά από έγκριση από την αρμόδια Επιτροπή.
*

Σφάλμα

Εισάγετε το όνομά σας.

Σφάλμα

Εισάγετε το e-mail σας.

Σφάλμα

Εισάγετε μήνυμα σχολίου.

Σφάλμα

Προέκυψε ένα λάθος κατά την αποστολή του σχολίου σας, παρακαλώ δοκιμάστε ξανά αργότερα.

Μήνυμα

Το μήνυμα σχολίου απεστάλη επιτυχώς. Θα δημοσιευτεί το συντομότερο δυνατό μετά την έγκριση του από την αρμόδια Επιτροπή.