Καλώς ήλθατε

Συνδεθείτε ή εγγραφείτε ως Μέλη, προκειμένου να σχολιάσετε αναρτημένα άρθρα, slides κλπ ή/και να διατυπώσετε τις δικές σας απόψεις για οποιοδήποτε θέμα τεχνικού ενδιαφέροντος.

Δευτέρα, 06 Απριλίου 2020

Σκέψεις, απόψεις και προβληματισμοί για τα προβλήματα της παιδείας στην Χώρα

Στο πεδίον της παιδείας, τα παιδία παίζει Θ. Γ. Βουδικλάρης Πολιτικός ΜηχανικόςΣτο Πολυτεχνείο, την εποχή που ήμουν σπουδαστής, περί τα μέσα της δεκαετίας του ’50, είχαμε καθηγητή των Μαθηματικών τον Νίκο Κριτικό. Ο Κριτικός ήταν φυσιογνωμία, από όποια πλευρά και αν τον κοίταζες. Ο Weierstrass, που ήταν καθηγητής του, είχε πει γι’ αυτόν μέσα στην τάξη: «Ιδού ένας νεώτερος Αρχιμήδης». Μας το είχε αναφέρει ο ίδιος σε κάποιο μάθημα, αναγνωρίζοντας με μεγάλη σεμνότητα την υπερβολή του κομπλιμέντου, αλλά και με κάποιο καμάρι για τον σεβασμό ενός μεγάλου μαθηματικού προς τον γίγαντα αρχαίο πρόγονο, δικό του πρόγονο, για τον οποίο αισθανόταν περήφανος και απέναντι του οποίου αισθανόταν χρεωμένος. Τον είχαν απομακρύνει από το Πολυτεχνείο «λόγω ιδεών», την εποχή που ήταν αδιανόητο να έχει κάποιος διαφορετικές πεποιθήσεις από τις δικές σου, όποιες και αν ήταν, τόσο οι δικές σου όσο και οι δικές του. Τον επανέφεραν όμως, ευτυχώς η αναγνώριση της αξίας του υπερίσχυσε της πολιτικής. Ήταν δάσκαλος σπάνιας αξίας, όχι μόνο ως μαθηματικός αλλά και ως άνθρωπος, και σαν πατέρας. Οι συμβουλές και προτροπές του στο μάθημα ήταν κανόνας. Έγραφε τις σημειώσεις του μαθήματος μόνος του, με το χέρι του, για να μην τις επιβαρύνει οικονομικώς, και να μπορούμε να τις αποκτήσουμε στη μικρότερη δυνατή τιμή, αφού τότε οι σπουδαστές (και οι οικογένειες) δεν είχαν άνεση ούτε για τη δαπάνη των βιβλίων. Τον θαυμάζαμε, τον λατρεύαμε αλλά και τον τρέμαμε. Ήταν δίκαιος, αλλά τόσο ακριβοδίκαιος που μπορούσε να σ’ αφήσει στην ίδια τάξη με βαθμό 4,75 αν δεν άξιζες ακριβώς 5,0 και ήταν σε θέση να εκτιμήσει ακριβώς πόσο αξίζεις. Αισθανόταν πραγματικά χρεωμένος (δεν είναι τρόπος του λέγειν), απέναντι στην Ιστορία μας, απέναντι στους προγόνους και απέναντι στους απογόνους μας, απέναντι στα μαθηματικά, και σίγουρα προσωπικώς χρεωμένος απέναντι του Αρχιμήδη. Και προσπαθούσε με όλη την ύπαρξή του να ξεπληρώσει το χρέος. Η αγωνία του, η προτροπή του να δουλέψουμε περισσότερο, να αυξήσουμε την προσπάθεια, να βελτιώσουμε τις επιδόσεις ήταν συνεχής. «Δεν ‘ναι, θα μας περάσουνε και οι Τούρκοι, θα μας περάσουνε και οι Αλβανοί» προσπαθούσε να μας φιλοτιμήσει. «Δεν λέω για όλους τους άλλους, που μας έχουνε ήδη περάσει», συμπλήρωνε. Μερικές φορές εμείς γελούσαμε, θεωρώντας τα όλα αυτά γεροντικές υπερβολές, ή ίσως «μαθηματικό αλκοολίκι». Και τότε, το ιερόν τέρας αγρίευε. «Όποιος γελάει» δήλωνε έντονα και απειλητικά, κατακόκκινος από θυμό, με τα χείλη του να τρέμουν από συγκίνηση και αγανάκτηση, «όποιος γελάει δεν έχει εθνικό φιλότιμο. Εγώ όμως έχω εθνικό φιλότιμο και σας βεβαιώνω ότι δεν θα επιτρέψω σε κανένα να περάσει “αβρόχοις ποσί” το μάθημα των Μαθηματικών». Τα γέλια βέβαια κοβόντουσαν τότε με το μαχαίρι.1 Λοιπόν, ο Κριτικός είχε διαγνώσει, από τότε, με μαθηματική ακρίβεια, το αδύνατο σημείο: Δεν υπάρχει εθνικό φιλότιμο. Υπάρχει η ανησυχία, μήπως δεν υπάρχει και εθνική συνείδηση. Αλλά τότε, γιατί να υπάρχει Εθνική Παιδεία; Ξηλώστε την Εθνική. Η Παιδεία σκέτη αρκεί. Πρέπει πλέον να αλλάξει μορφή, πριν απ’ όλα από τον τίτλο, αλλά και εκτός απ’ αυτόν, να γίνει μοντέρνα, να είναι «αμέσου χρησιμότητoς», να είναι trendy, να δημιουργεί business, να ανοίγει projects με μεγάλο budget και να εξασφαλίζει funds, απηλλαγμένη από τα θλιβερά γερόντια με τις φουστανέλες, τις μουστάκες, τα τσαρούχια και τα ράσα. Πρώτα απ’ όλα να καταργήσουμε τα παραμύθια του παπαδαριού για το «κρυφό σχολειό». Ύστερα να καταργήσουμε τα Θρησκευτικά και τη θρησκεία. Ας λένε μερικοί από τους δικούς μας ότι ο Χριστιανισμός ήταν μια μορφή ή ίσως προπομπός του Σοσιαλισμού, αυτοί που τα λένε δεν ξέρουν την ουσία ούτε του Χριστιανισμού ούτε του Σοσιαλισμού. Μετά να καταργήσουμε την Ιστορία, όχι την Παγκόσμια Ιστορία, μόνο την Ελληνική. Έχουμε πληρώσει ακριβά αυτή την προγονολατρεία. Στο κάτω-κάτω, τι ήταν ή ποιος ήταν αυτός ο Νίκος Κριτικός, πού σπούδασε Εθνικό Φιλότιμο για να νομίζει ότι μπορεί να το διδάξει και, επί πλέον, να το βαθμολογήσει; Ας αρχίσουμε το ξήλωμα, προς το παρόν, από τη Βυζαντινή Ιστορία και την Ελληνική Επανάσταση, ώστε να φτάσουμε με συνέπεια στην προκυμαία της Σμύρνης και να την απαλλάξουμε από τον συνωστισμό. Ας αναρωτηθούμε πώς και πότε απέκτησε η χώρα μας το όνομα ΕΛΛΑΣ και πόσο δικαίωμα είχε. Αν έκανε ένα λάθος ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στη χρήση της λέξεως, πρέπει να τον συγχωρήσουμε, οι στιγμές ήταν δύσκολες, η ταραχή του ήταν μεγάλη. Ας δούμε με συμπάθεια αυτούς που θέλουν να λέγονται Μακεδόνες, ποιος ξέρει ολόκληρο το γενεολογικό δέντρο του Μεγαλέξαντρου, πού ξέρεις ποιος ήταν και ποιος δεν ήταν απόγονος του λαού του και πόσο, τα έχει πει αυτά ο Φαλμεράυερ. Και τελικώς ας καταργήσουμε τα Ελληνικά, την Ελληνική γλώσσα. Σήμερα όλος ο κόσμος μιλάει Αγγλικά, γι’ αυτό προοδεύει. Εμείς γιατί επιμένουμε στην καθυστέρηση και συζητούμε για επαναφορά των αρχαίων στα σχολεία; Ευτυχώς που μας έστειλε ο Θεός (άρα υπάρχει, και μας αγαπάει) αυτή την πανέξυπνη και προικισμένη Υπουργό Παιδείας να μας πάρει από το χέρι και να μας οδηγήσει στην Αγγλική γλώσσα, ώστε να καταφέρουμε κάποτε να πλησιάσουμε το δικό της επίπεδο (της Υπουργού μας), απαλλασσόμενοι από τα σκουριασμένα βαρύδια του παρελθόντος. Ευτυχώς που ήρθε αυτό το ταλέντο να μας κάνει Ευρωπαίους. Το είχε εκφράσει ωραία ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου: Σαν έμαθε τις λέξεις good morning ο παπαγάλος είπε ξαφνικά Είμαι σοφός, γνωρίζω Αγγλικά ......2 Οι Ευρωπαίοι βέβαια (και όχι μόνο αυτοί) κάθε φορά που εμφανίζεται πρόβλημα ορολογίας, σκέπτονται «ας δούμε τι λένε οι Έλληνες» και εννοούν την Ελληνική γλώσσα, άλλωστε οι καλύτεροι ελληνιστές είναι Άγγλοι ή Γάλλοι ή Γερμανοί. Μόνο κάποιοι «προοδευτικοί» Έλληνες περιφρονούν την Ελληνική γλώσσα και προτείνουν να αλλάξουμε ακόμα και το αλφάβητο. Τα τελευταία 20 χρόνια έχουμε αλλάξει περισσότερους από 10 Υπουργούς Παιδείας, διαλεγμένους από την αφρόκρεμα των βουλευτών κάθε Κυβερνήσεως. Καθένας τους ξήλωνε με επιμέλεια ότι είχε φτάξει ο προηγούμενός του. Είχε την απόλυτη πεποίθηση ότι μόνο εκείνος ήξερε τα προβλήματα της Παιδείας και κατείχε τον τρόπο επιλύσεώς τους, «να δεις πώς πάει η Ελλάδα μπρός, γίνεται Αμέρικα και βάλε». Και να πού φτάσαμε από το απαύγασμα της σοφίας αυτής της αφρόκρεμας! Στην εισαγωγή σπουδαστών, σ’ αυτό που ονομάζουμε (κατ’ ευφημισμόν) Ίδρυμα Ανώτατης Παιδείας, με βαθμό 0,9 της εικοσοβάθμιας κλίμακας. Τέτοια πρόοδος. Παράπλευρη απώλεια με την αποδοχή υποψηφίων με βαθμό μικρότερο του 10. Υπάρχει μεγαλύτερη κατάπτωση, υπάρχει τίποτα χειρότερο; Ε, λοιπόν υπάρχει. Είναι ο Πρύτανης κάποιου Πανεπιστημίου (όχι μόνο αυτός, και άλλοι πανέξυπνοι και πανάρετοι) που δεν ενοχλείται από τον βαθμό 0,9, που τον θεωρεί φυσιολογικό και ανεκτό, που βρίσκει «επιστημονικά» (παιδαγωγικά) επιχειρήματα για να τον δικαιολογήσει. Άλλωστε, αν επιδιώκει μια θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας στις επόμενες εκλογές, είναι πρόθυμος να υπερασπισθεί και να δικαιολογήσει τα πάντα. Ας μην αναρωτηθούμε πόσο λογικό ή ηθικό ή παιδαγωγικό είναι αυτό, πάντως είναι νόμιμο και προοδευτικό.. Υπάρχουν και άλλοι καθηγητές που τον συναγωνίζονται. Πρέπει, λέει, να διατηρηθεί το άσυλο για να προστατέψουμε τη γέννηση και την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών, χωρίς να μας αναφέρουν ούτε μία ιδέα (έστω, μόνο μία) που να γεννήθηκε στο άσυλο τα τελευταία τριάντα χρόνια, και δεν θα επιζούσε χωρίς αυτό. Πρέπει, ακόμα, να διατηρηθεί για λόγους ιστορικούς, για λόγους παραδόσεων. Όταν είσαι πολύ προοδευτικός, υπερασπίζεσαι με μανία τη συντήρηση των «κακώς εχόντων». Με ύφος μέντορα. Έχουμε γεμίσει Καραγκιόζηδες που υποκρίνονται τον Βεζίρη. Και τσόκαρα που παριστάνουν τα γοβάκια. Λοιπόν, ας δούμε το πρόβλημα κατά πρόσωπο. Το πρόβλημα της παιδείας που προσφέρουμε στη νεολαία μας είναι η «αποξήρανσή» της από το ήθος και τα πραγματικά ιδανικά, ή τουλάχιστον αυτά που η γενιά μας (και η γενιά του Νίκου Κριτικού) θεωρούσε ιδανικά. Είναι η κατάρρευση του συστήματος αξιών μέσα στο οποίον μεγαλώσαμε. Σήμερα, ιδανικά και επιδιωκόμενοι στόχοι προς επίτευξη είναι «η κονόμα» και «η μαγκιά». Εκεί σπρώχνουμε τα παιδιά μας. Υπάρχει άλλωστε το υπόδειγμα του μεγάλου κουτσόμαγκα που υπηρέτησε και πέτυχε με θαυμαστό τρόπο (σε συνάλλαγμα) και τους δύο στόχους. Ο ευκολώτερος τρόπος «ανόδου» είναι να κουνάς με μανία ένα πλαστικό κομματικό σημαιάκι και να «γλείφεις» τον Αρχηγό, για να γίνεις βουλευτής και Υπουργός, οπότε μπορείς να πεις για τη σημαία της πατρίδας σου «και τι είναι αυτό, ένα πανί είναι». Ο πολιτικός λόγος έχει γίνει σύγχρονος, με εκφράσεις - υπόδειγμα, «δε μασάμε» ή «δεν υπάρχει σάλιο» ή «μαζί τα φάγαμε», με τους «κοπρίτες». Η πράσινη ανάπτυξη μπορεί κάλιστα να ενισχυθεί εύκολα απ’ όλους, με μια γλάστρα στο μπαλκόνι μας με θαλερό πράσινο χασισάκι.3 «Είναι χαμένος αυτός που έχει χάσει τη ντροπή» είχε πει ο Πλαύτος. Η πατρίδα μας (όχι απλώς η χώρα μας) βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, σε κρίσιμη κατάσταση, όχι μόνο οικονομική, αλλά επίσης (και κυρίως) πολιτική και ηθική, με ορατό τον κίνδυνο υπάρξεως, με υπαιτιότητα όλων αυτών που προσπαθούν να ρίξουν ο ένας την ευθύνη στον άλλο, διεκδικώντας τις καρέκλες της εξουσίας, αποδεικνύοντας και επιδεικνύοντας την ανευθυνότητα και την ανεπάρκειά τους. Η ευθύνη όλων μας, για να αναστρέψουμε το κλίμα και να ξεφύγουμε από την κρίση, είναι μεγάλη και πρέπει να θεωρήσουμε τη συμβολή μας προσωπική μας υποχρέωση. Δεν έχει κανένα νόημα να αρκεσθούμε στη μεμψιμοιρία για τους πολιτικούς μας και τις ευθύνες τους. Χρωστάμε σ’ όσους πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί είχε γράψει ο Παλαμάς, και ισχύει και σήμερα. Είναι όμως αναπόφευκτο, όπως φαίνεται, το κύριο βάρος να πέσει στην επόμενη γενηά, και αυτή τη γενηά έχουμε υποχρέωση να την προετοιμάσουμε, ώστε να γίνει αντάξια και ικανή . Είμαστε μια χώρα που δεν έχει παιδιά, δεν έχει νέους και, σ’ αυτούς τους λίγους που έχει, δεν μπορεί να δώσει δουλειά, δεν μπορεί να τους αξιοποιήσει, δεν μπορεί να τους κρατήσει στον τόπο τους. Η ανεργία (και η απαισιοδοξία) κάνει θραύση μεταξύ τους. Αν πιστέψουν την πολιτική τους ηγεσία για τη φαυλότητα, ανεντιμότητα, ανυποληψία και χρεωκοπία της χώρας μας, με τι κουράγιο να στρατευθούν στον Ιερό Λόχο για την ανάκαμψη; Και κανένας από αυτούς τους ισόβιους επαγγελματίες της πολιτικής και άεργους της ζωής, δεν αισθάνεται ντροπή, δεν αισθάνεται να φταίει για το χάλι που δημιούργησε, παραμένει αναίσθητος στην αγωνία των νέων. Η μεγαλύτερη φροντίδα του είναι να εξασφαλίσει τη διαδοχή του στους απογόνους του, «για να συνεχίσουν το έργο του». Και αντί να προσπαθήσουμε να φιλοτιμήσουμε και να εμψυχώσουμε τα παιδιά μας, να τους δώσουμε κουράγιο, να σφίξουν τα δόντια για να διορθώσουν τις «αμαρτίες γονέων», τις δικές μας αμαρτίες δηλαδή, εμείς κατευθύνουμε την προσπάθειά τους, όχι στο να διορθώσουν τα λάθη, αλλά στο να μπουν στο επόμενο κόλπο. Κολακεύουμε τα ελαττώματα της νεανικής ηλικίας και αποδεχόμαστε κάθε λογής παραλογισμό των νέων, για λόγους επιδείξεως δήθεν προοδευτικότητας. Αντί να καλλιεργήσουμε στη νέα γενηά την υπερηφάνεια της καταγωγής της, να της κεντρίσουμε το εθνικό φιλότιμο και το χρέος της απέναντι στην Ιστορία της πατρίδας, εμείς της παρέχουμε παιδεία παραγωγής παθητικών και προσκυνημένων, χρησιμοποιώντας πρόθυμους και υπάκουους (και συχνά μισθοφόρους) δασκάλους της αυτής ψυχοσυνθέσεως. Έχουμε αρχίσει να μην ενοχλούμαστε από την ηθική κατάπτωση, και να ανεχόμαστε στα αξιώματα ανθρώπους με ελαττώματα και ηθικές «ιδιομορφίες», που είναι ντροπή να τις ονομάσουμε δημόσια. Αντί να χρησιμοποιήσουμε την Ιστορία μας για να τους εμπνεύσουμε ιδανικά, εμείς βρίσκουμε κάποιους Βερεμένους για να την ξαναγράψουν και να τη διαστρεβλώσουν εις βάρος μας και εις βάρος της αλήθειας (άραγε με τίνος παραγγελιά, ποιος ήταν αυτός που θεώρησε άχρηστο τον Παπαρρηγόπουλο;), ισχυριζόμενοι ότι δήθεν εμείς είμαστε ο βάρβαρος λαός που έσφαζε και καταδυνάστευε. Έτσι αποφαίνεται η επιστημονική τους αυθεντία και η κριτική τους αντίληψη για τα πραγματικά γεγονότα.4 Αντί να τους προβάλλουμε τα ιδανικά του αλτρουϊσμού και της αυτοθυσίας, αντί να καλλιεργήσουμε την ψυχική λεβεντιά, τους στρέφουμε στη λούφα, στην καλοπέραση, στον άμετρο εγωκεντρισμό και την ηθική του προσωπικού συμφέροντος. Αντί να φτιάξουμε «ετοιμοπόλεμους» αγωνιστές, φτιάχνουμε συμβιβασμένους με την ιδέα του κέρδους και προσκυνημένους στο αγαθό της καλοζωίας. Η νέα γενηά έχει το βαρύ φορτίο να αναλάβει εκείνη το κύριο βάρος της προσπάθειας για ανάκαμψη, να δώσει εκείνη τις πιο πολλές και τις πιο κρίσιμες μάχες εθνικής επιβίωσης, που ευχόμαστε όλοι να είναι μόνο οικονομικές και κοινωνικές. Και τις μάχες αυτές οφείλει να τις κερδίσει, και για να τις κερδίσει χρειάζεται υψηλό ηθικό, μια αρετή που δομείται, δεν είναι αυτοφυής, ούτε χαρίζεται. Χρειάζεται ακόμα μαχητικότητα και διάθεση για αγώνα, και αυτά οφείλει να της τα εμπνεύσει η εκπαίδευση, η παιδεία, η ψυχική και ηθική καλλιέργεια, δεν αρκεί η απόκτηση τίτλων σπουδών. Αντί γι’ αυτά η εκπαίδευση σήμερα, καλλιεργεί τη νοοτροπία του «μη γίνεσαι κορόιδο», προκαλεί «ζαμανφουτισμό» και ηττοπάθεια, μολύνοντας την ψυχολογία των νέων και προκαλώντας ανυπολόγιστο κακό στην Ελλάδα. Η ανάγκη για υπέρβαση της σημερινής καταστάσεως και ανάκαμψη είναι επείγουσα. Το Υπουργείο πρέπει να αντιληφθεί ότι η παιδεία οφείλει να είναι εθνική, ακόμα και μετά την κατάργησή της από τον τίτλο του. Να αφιερωθεί στην αλλαγή κατευθύνσεως των σπουδών και στην προσπάθεια ορθής διαμορφώσεως της προσωπικότητας των μαθητών. Να επισημάνει τις ανάγκες της πραγματικής εκπαίδευσης και να απαγκιστρωθεί από την (υπερτονισμένη) φροντίδα για το αν οι μαθητές στην τάξη είναι 20 ή 22, αν η θερμοκρασία είναι 18 ή 20 °C και αν τα μαθήματα γίνονται πρωί ή απόγευμα, όση σημασία και αν έχουν αυτές οι λεπτομέρειες. Να ελέγχει τη συμπεριφορά και τις επιδόσεις των δασκάλων, Οι δάσκαλοι πρέπει να αντιληφθούν ότι το σχολείο δεν είναι ο κατάλληλος τόπος για την προβολή των δικών τους πολιτικών πεποιθήσεων, ότι τα παιδιά δεν είναι αντικείμενο προσηλυτισμού εύκολων, αθώων ψηφοφόρων, ότι οι ίδιοι είναι παιδαγωγοί και όχι ινστρούχτορες. Το προσωπικό τους παράδειγμα σε συνέπεια, εργατικότητα, ειλικρίνεια, αμεροληψία και αφιλοκέρδεια είναι πολύτιμο και αναντικατάστατο για την διαμόρφωση του χαρακτήρα των μαθητών. Τα παιδιά μας πρέπει να ευαισθητοποιηθούν, με τη φροντίδα του σχολείου και της οικογένειας, για να αποκτήσουν υπευθυνότητα και αυτοσυγκράτηση σε απαιτήσεις. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι, την περίοδο της παιδείας τους, πρέπει να την αξιοποιήσουν στον μέγιστο βαθμό για το δικό τους, αλλα και για το γενικό καλό. Πρέπει να πιστέψουν ότι οι ηθικές, κοινωνικές και πνευματικές αξίες προηγούνται των οικονομικών. Πρέπει να αντιληφθούν ότι για να διασχίσουν επιτυχώς τον ωκεανό της ζωής, πρέπει να μάθουν κολύμπι και να αποκτήσουν αντοχή. Και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου πρέπει να κατανοήσει ότι δεν εξουσιοδοτήθηκε και δεν έχει κανένα δικαίωμα να προσαρμόσει την εκπαίδευση της νέας γενηάς στις δικές της πολιτικές απόψεις. Οφείλει να παραδειγματισθεί από την αποτυχία όλων των προηγουμένων, προικισμένων Υπουργών, οι οποίοι επίσης πίστευαν και διαβεβαίωναν ότι κατέχουν το μυστικό για την αναγέννηση των σπουδών και της παιδείας. Να πιστέψει ότι το πρόβλημα της σημερινής παιδείας δεν είναι μόνο και δεν είναι κυρίως πρόβλημα διαδικασιών προς διόρθωση. Και να χωνέψει ότι ο πατριωτισμός δεν είναι αρρώστεια προς θεραπείαν, είναι το μητρικό γάλα με το οποίο ανδρώθηκαν οι μέχρι σήμερα γενεές, από το οποίο δεν δικαιούται εκείνη να αποκόψει τη σημερινή.5
Εισάγετε το όνομά σας. *
Εισάγετε το e-mail σας. *
Μήνυμα
Κάντε ένα σχόλιο για το άρθρο. Το μήνυμα σχολίου σας θα δημοσιοποιηθεί μετά από έγκριση από την αρμόδια Επιτροπή.
*

Σφάλμα

Εισάγετε το όνομά σας.

Σφάλμα

Εισάγετε το e-mail σας.

Σφάλμα

Εισάγετε μήνυμα σχολίου.

Σφάλμα

Προέκυψε ένα λάθος κατά την αποστολή του σχολίου σας, παρακαλώ δοκιμάστε ξανά αργότερα.

Μήνυμα

Το μήνυμα σχολίου απεστάλη επιτυχώς. Θα δημοσιευτεί το συντομότερο δυνατό μετά την έγκριση του από την αρμόδια Επιτροπή.