Καλώς ήλθατε

Συνδεθείτε ή εγγραφείτε ως Μέλη, προκειμένου να σχολιάσετε αναρτημένα άρθρα, slides κλπ ή/και να διατυπώσετε τις δικές σας απόψεις για οποιοδήποτε θέμα τεχνικού ενδιαφέροντος.

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Αρθρο του κ. Θ. Π. Τάσιου, ομότιμου καθηγητή ΕΜΠ, το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, στις 2 ΝΟΕ 2014

" ... Θεωρώ οτι μιά απ' τις φιλολαϊκότερες φωνές που ακούσθηκαν τελευταία είναι η φωνή απελπισίας του πρύτανη Φορτσάκη «αφήστε-μας ήσυχους επιτέλους!». Τριανταπέντε χρόνια τώρα, τα Κόμματα σφετερίσθηκαν τα ελληνικά πανεπιστήμια, χρησιμοποιώντας-τα ως χώρους κομματικών ασκήσεων, εις βάρος των συμφερόντων του Λαού... "

Αφήστε ήσυχο το δηµόσιο Πανεπιστήµιο Θεοδόσης Π. Τάσιος Οµότιµος καθηγητής ΕΜΠΘεωρώ οτι µιά απ' τις φιλολαϊκότερες φωνές που ακούσθηκαν τελευταία είναι η φωνή απελπισίας του πρύτανη Φορτσάκη «αφήστε-µας ήσυχους επιτέλους!». Τριανταπέντε χρόνια τώρα, τα Κόµµατα σφετερίσθηκαν τα ελληνικά πανεπιστήµια, χρησιµοποιώντας-τα ως χώρους κοµµατικών ασκήσεων, εις βάρος των συµφερόντων του Λαού.Επιτρέψτε-µου λοιπόν να θυµίσω (µε λόγου γνώση, νοµίζω) «τί είναι το Πανεπιστήµιο», για να αντιληφθείτε πόσο αντιλαϊκός είναι ο τσαµπουκάς του χθεσινού λυκειόπαιδος που µας ανάγγειλε απ' την τηλεόραση οτι πρέπει να µπαινοβγαίνει στην Πρυτανεία όποιος γουστάρει «για να στηρίξει τα δίκαια των φοιτητών και του Λαού» - τί σύγχυση (που την κατάπιναν οι Συµπολίτες-µας τριάντα χρόνια τώρα...). Αλλ' άς αρχίσω καλύτερα µε το τί ∆ΕΝ είναι τα Πανεπιστήµια: •∆έν είναι «∆ιάπλασις των Παίδων» για να νουθετήσοµε τα παιδάκια - αυτός ο υψηλός σκοπός έχει ανατεθεί στη Γενική Παιδεία (και δέν τα πήγε πάντοτε πολύ καλά).•∆έν είναι φροντιστήρια κοµµατικής πολιτικής - αυτά άς τα φιάξουν στις δικές-τους αυλές τα κόµµατα κι όχι στο Παρασκευαστήριο της Καινοτοµίας για τον Ελληνικό Λαό που περιµένει.•∆έν είναι υποκατάστατο της Λαϊκής Θέλησης: Τα περι «µπροστάρισσας φωτεινής µειοψηφίας» φληναφήµατα ξινίσανε στις προθήκες της Ιστορίας της χιτλερικής και της σταλινικής νεολαίας. Η ∆ηµοκρατία δέν αναγνωρίζει πολίτες «πρώτης κατηγορίας» µε κριτήριο την ηλικία: Όταν η «επανάσταση» γίνεται τρείς φορές το µήνα επι τριάντα χρόνια, κάποιο απολιτικό σύνδροµο µυρίζει. Μια άγνοια δηλαδή της απέραντης περιπλοκής των πολιτικών πραγµάτων και των συµφερόντων του... «υπόλοιπου» λαού. Ο οποίος έχει εξουσιοδοτήσει τις δικές-του Συντεχνίες, τα δικάτου Κόµµατα, τους δικούς-του Αντιπροσώπους - κι όχι αυτόκλητους προστάτες.Ας θυµηθούµε τώρα τις στοιχειώδεις (και παγκοσµίως γνωστές) δράσεις των Πανεπιστηµίων. Τί θέλοµε να πετύχοµε διδάσκοντας µέσα στα Πανεπιστήµια; α) Αυτοσυνειδητοποίηση, ενσχέσει προς τον φυσικό και τον κοινωνικό περίγυρο (υποστασιακή ανάγκη συσχετισµού), σπουδάζοντας την προγενέστερη πείρα της Ανθρωπότητας µέσω ενος corpus βασικής Επιστήµης και Φιλοσοφίας. ∆ιδασκαλία, δηλαδή, θεµελιωδών Επιστηµών (µύηση στον ορθό λόγο και µείωση της ταχύτητας παλαίωσης των γνώσεων). β) Επιβίωση, αναπτύσσοντας την επιστηµονική ικανότητα: •να αµύνοµαι κατά των φυσικών κινδύνων και•να παράγω ποικίλα αγαθά (υλικά και υπηρεσίες).1/3 ∆ιδασκαλία, δηλαδή, εξειδικευµένων Κλάδων για την εξυπηρέτηση καίριων κοινωνικών αναγκών. γ) Αναπαραγωγή γνώσης, χάρις στην ανάπτυξη κριτικού πνεύµατος και ερευνητικών δεξιοτήτων - τεράστιο δυναµικό για το µέλλον του Λαού. Ετσι, το δηµόσιο Πανεπιστήµιο είναι ∆ηµόσιο στην εξυπηρέτηση ενος πολύ συγκεκριµένου σκοπού δηµοσίου συµφέροντος - κι όχι όποιου σκοπού γουστάρει ο καθένας. Κι όλος ετούτος ο φιλόδοξος σκοπός - που στηρίζει την ολβιότητα των Ατόµων υπηρετεί τις πρακτικές ανάγκες των Κοινωνιών και εµπνέει την Καινοτοµία ως δύναµη θεωρητική και εξόχως παραγωγική - δέν επιζητείται και δέν καλλιεργείται παρα µόνον µέσα στο Πανεπιστήµιο. Και επιτυγχάνεται µε εναν δυσχερέστατον (και λεπτοφυή, θα τον έλεγα) συνδυασµό µέσων: Προφορική διδασκαλία, µαθητεία στο Εργαστήριο και στο Σπουδαστήριο, εργασίες κατ' οίκον, αναζήτηση και µελέτη βιβλιογραφίας, Σεµινάρια, κ.λπ. - αλλα κυρίως µε αφιέρωση και εµµονή όλων των µελών της πανεπιστηµιακής Κοινότητας µέσα σ' ενα περιβάλλον εµπνευστικό της Παιδείας, της Μαθητείας και της Συνεργασίας. 2. Μέσα σε όλα τούτα, Κυρίες και Κύριοι, πού στο καλό βλέπουµε περιθώριο για τα ακόλουθα (αποκλειστικώς νεοελληνικά πλέον) άθλια φαινόµενα: •Καθολικό βρώµισµα του συνόλου οπτικού πεδίου µε γραψίµατα νηπιακής ασχετοσύνης. Τί ατµόσφαιρα Παιδείας µου λέτε σείς...•Θεατριλίκια καταλήψεων των θερινών ανακτόρων του τσάρου - µε του ψύλλου πήδηµα, κι απο ολιγάριθµα παιδιά - κι αυτό βαφτίζεται «διακίνηση ιδεών» (ποίων;).•Κουρδισµένη αντίδραση σε θέµατα καίριας εκπαιδευτικής και λαϊκής σηµασίας όπως «όχι στην εντατικοποίηση» (στοιχειώδης σύγκριση µε το τί γίνεται στα πανεπιστήµια των κουτόφραγκων θα αποδείκνυε την υποδηλούµενη προτίµηση στην τεχνολογική-µας εξάρτηση απ' τους ξένους;), «κάτω οι µεταπτυχιακές σπουδές γιατι... υποβιβάζουν τα πτυχία-µας» (χρόνια πολεµήσαµε τα κοµµατόπαιδα για να πετύχοµε τούτην τη σπουδαία άνοδο του ελληνικού δηµόσιου πανεπιστηµίου), «κάτω η βιοµηχανική έρευνα» (γιατί θα βγάλει το σατανικό κέρδος η ελληνική βιοµηχανία - και θα εξαρτώµαστε λιγότερο απ' τις εισαγωγές), και άλλα φληναφήµατα - που έχουν ξεχασθεί αιδηµόνως σήµερα.•Μπουκαρίσµατα γνωστών και αγνώστων αγριανθρώπων στις συνεδριάσεις των ψηφισµένων πανεπιστηµιακών Οργάνων - για να επιβάλουν τη «θέλησή» τους (έλεος - σε ποιούς άλλους δηµόσιους φορείς συµβαίνουν τέτοια χνέρια).•Οι εργαζόµενοι στα Πανεπιστήµια (διδάσκοντες, διοικητικοί, τεχνίτες) πετάγονται κατα διαστήµατα όξω («καταλήψεις», σου λέει) - έγκληµα πρωτοφανές και µοναδικό, κατά του κοινού συµφέροντος.Τριάντα χρόνια τώρα φωνάζουµε: Ολα τούτα είναι παντελώς άσχετα µε τον τεράστιας λαϊκής σηµασίας σκοπό των Πανεπιστηµίων! Και πάντως καταστρεπτικά για τον σκοπό αυτόν. «Ξύπνα Λαέ», έγραφα εµµόνως. Και αιωρείται τριάντα χρόνια το ερώτηµα: Απο πού κι ως πού µια µειονότητα νεαρών Συµπολιτών-µας νοµίζει οτι «εξουσιοδοτείται» (i) να παρανοµεί ασύστολα, (ii) να γίνεται κήνσωρ της πολιτικής αρετής, απρόσκλητος και αναρµόδιος, και (iii) να σφετερίζεται τον µόνο ανοχύρωτο χώρο τον οποίον δέν µπορεί να ελέγξει η ελληνική Κοινωνία! Και δέν µίλησα καθόλου για την καταπάτηση του ασύλου των ιδεών των διδασκόντων ούτε για τις κατα διαστήµατα καταστροφές της περιουσίας του Λαού, ούτε για την αθλιότητα να οργανώνονται συζητήσεις µε δολοφόνους (νηπιακών αντιδηµοκρατικών πολιτικών αντιλήψεων).2/3 Είµαι 100% βέβαιος οτι κανένα ελληνικό Κόµµα δέν συµφωνεί µ' αυτήν την εθνική αυτοκτονία - που δέν συµβαίνει πλέον σε καµιά Χώρα του Κόσµου (και διερωτώµαι γιατί άραγε ετούτη η διαφορά δέν έχει απασχολήσει τους καλούς πολιτικούς Αναλυτές µας...). Αρα, έχω τη βεβαιότητα οτι η φωνή Φορτσάκη «κόµµατα, αφήστε-µας ήσυχους επιτέλους» θα βρεί σύντοµα ευρύτατη πολιτική αποδοχή απ' όλα τα Κόµµατα της Βουλής των Ελλήνων - παρά το γεγονός οτι άρχισαν να δηµοσιεύονται πλήθος βαθυστόχαστων αναλύσεων απο Συναδέλφους µου, οι οποίες διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: Οι µέν µας ειδοποιούν οτι θα υποστούµε αντίποινα καταλήψεων, φωνασκιών κ.λπ. - και πρέπει να σκιαχτούµε; [Σάµπως κάνοµε τίποτ' άλλο 30 χρόνια τώρα;] Κι οι δέ, οτι στο Πανεπιστήµιο «η επιστηµονική έρευνα και η διδασκαλία αποσκοπούν [...] στη δηµοκρατία» (sic) κι οτι ο Πρύτανης που «ανήκει» (sic) και στους φοιτητές του τώρα µε τον έλεγχο εισερχοµένων στην Πρυτανεία «αφήνει απροστάτευτη την ακαδηµαϊκή ελευθερία»! Τα Κόµµατα όµως δέν περιµένουν αυτές τις αναλύσεις για να πάρουν τις γενναίες αποφάσεις που έχει επείγουσα ανάγκη η Χώρα. ∆ηµοσιεύθηκε στην εφηµερίδαΤΟ ΒΗΜΑ στις 02/11/20143/3
Εισάγετε το όνομά σας. *
Εισάγετε το e-mail σας. *
Μήνυμα
Κάντε ένα σχόλιο για το άρθρο. Το μήνυμα σχολίου σας θα δημοσιοποιηθεί μετά από έγκριση από την αρμόδια Επιτροπή.
*

Σφάλμα

Εισάγετε το όνομά σας.

Σφάλμα

Εισάγετε το e-mail σας.

Σφάλμα

Εισάγετε μήνυμα σχολίου.

Σφάλμα

Προέκυψε ένα λάθος κατά την αποστολή του σχολίου σας, παρακαλώ δοκιμάστε ξανά αργότερα.

Μήνυμα

Το μήνυμα σχολίου απεστάλη επιτυχώς. Θα δημοσιευτεί το συντομότερο δυνατό μετά την έγκριση του από την αρμόδια Επιτροπή.